zaterdag 7 november

Vandaag weer een zeedag. Ee zijn weer een nieuwe tijdzone ingegaan maar tot nu toe hebben onze beide telefoons dit nog niet opgepikt. 

Gelukkig kan ik mijn horloge handmatig verzetten wasrdoor we nog een idee hebben wat wel de juiste tijd is. We kunnen het ook op de tv en telefoon van de cabin zien. Maar om ons heen hebben we ook meerdere keren mensen horen vragen hoe laat het was omdat hun telefoon waarschijnlijk niet de juiste tijd aangaf.

We begonnen weer rustig aan. Kenneth slaapt niet best. Dat doet hij al maanden niet. Hij slaapt snel in maar wordt vervolgens toch een paar in de nacht wakker en kan dan niet gelijk weer in slaap vallen en bij elkaar ligt hij toch wel 1-2 uur wakker per nacht. Wat ook niet helpt is dat hij al bij dag 2 verkouden is geworden. Het gaat op zich wel prima maar met hier en daar ondersteuning van zijn vrienden Paracetsmol en ibuprofen gaat het net iets beter.

Vandaag is de zee een stukje ruiger en staat er ook behoorlijk veel wind. We gaan eerst op dek 5 wat informatie ophalen bij de cruise next desk. Dan kunnen we eens kijken wat de volgende cruise zal gaan worden. We hebben nog een aantal bestemmingen op ons verlanglijstje staan en het scheelt altijd om dit aan boord te regelen. Zover zijn we nog niet maar het is wel een goed plan om te kijken wat de mogelijkheden zijn.

Even wat spelletjes doen en dan naar boven, naar deck 15. We gaan maar niet echt op het dek zitten. Er staat echt een flink windje. Overdekt op lekker zittende stoelen hebben we het een paar uur volgehouden. De een in een wat meer actievere staat dan de ander.

Je merkt het ook wel aan de drukte. Een hoop mensen hebben er toch voor gekozen om binnen beneden deks te blijven. Op zich voel je het niet echt aan het schip. Je voelt het iets meer bewegen dan normaal maar niet echt heel bijzonder. Niet dat je heen en weer wiebelt of geen rechte lijn kan lopen. Maar misschien voor mensen die snel zeeziek worden is dit toch net iets te veel. Wij hebben er geen last van in ieder geval.

Achter ons werd er een tafeltennistoernooi gehouden door Aziatische mensen. Ik hou het even in  het midden welk land want ik durf het niet te zeggen. Maar fanatiek dat die mensen werden en een geluid wat daar uit kwam. Horen en zien verging je. Nou kan Kenneth zich daar heel goed voor afsluiten. Ik toch weer een heel stuk minder. Ook was er een Amerikaanse vrouw die hoogstwaarschijnlijk bij de FBI werkte. Binnen vijf minuten had ze zoveel informatie uit haar tegenstander gepeuterd daar stond je versteld van. Alles werd gevraagd en beantwoord tot een punt dat ik tegen Kenneth zei: "De volgende vraag zal zijn welke kleur ondergoed heb je aan". Het is opvallend hoe makkelijk die Amerikanen het gesprek met je aangaan en hoe graag ze iets van je willen weten.

Ook nog even facetime contact gehad met het thuisfront. De meisjes hebben opa en oma geholpen met het optuigen van de kerstboom en de rest van de kamer gezellig te maken.

En ik moet zeggen, mijn kerststal (die mijn moeder mocht lenen😜😜) staat er mooi bij.

Het werd op een gegeven moment toch wel wat frisjes en wij (lees ik) was het geluid van die pingpong balletjes en de mensjes die er tegen aan sloegen meer dan zat. Dus gingen we lekker terug naar de cabin. Daar lukte het zowaar om bij onze Nederlandse  kabelleverancier in te loggen op de laptop en een aflevering van Hunted te kijken die we al hadden opgenomen. Dat vinden we allebei een hele leuke serie. Heerlijk liggend op het bed met wat te knabbelen hebben we ons prima vermaakt. Het is soms ook wel even genoeg met al die mensen om je heen.

Maar Kenneth zou Kenneth niet zijn om toch eens verder te kijken op zijn telefoon en daar lukte het om de VPN Tunnelbear te downloaden en in Nederland in te loggen bij Viaplay. En.........we konden de qualificatie kijken......tenminste als die normaal zou zijn geweest en niet lang uitgesteld werd door de regen.

Toen kwamen we in de problemen met het avondeten. We wilden wel op tijd gaan eten omdat ik vanavond heel graag een show in het theater wilde gaan zien. Dus al lopend met zijn telefoon nog steeds aan bij Viaplay hielden we het in de gaten en ineens gingen ze toch beginnen met Q1.

Terwijl we in de rij gingen staan om naar een tafel gebracht te worden werd er gevraagd of we een tafel wilden delen. Eigenlijk wilde ik het niet want we hadden die telefoon nog steeds aan staan maar Kenneth zei al ja en voordat ik het wist werden we verwezen naar een stel die dat ook wel wilde. Die man reageerde gelijk op Kenneth zijn tshirt die hij aanhad en toen kwamen we erachter dat 1. Ze waren ook Nederlanders en 2. Ook F1 fans zijn.

Dat was even mazzel. Die vonden het geen bezwaar dat die aan bleef aan tafel en zo konden we het allemaal met een schuin oog in de gaten houden. 

Toen kwamen we toch weer achter hoe klein de wereld eigenlijk is. Zij kwamen ook uit Rotterdam maar waren zes jaar geleden naar Curaçao geëmigreerd. Laten zij nu net het huis hebben gekocht van de huisarts waarmee ik regelmatig een nachtdienst doe. Dat was zo bijzonder weer.

Ook vertelde wij dat we over een paar weken ook voor één dag in Curaçao zullen zijn. We hebben gelijk afgesproken dat we elkaar weer zullen treffen en dat zij ons wat zullen laten zien. 

Dit zijn echt van die gebeurtenissen die je echt vooraf niet kan bedenken.

Na hey eten zijn Kenneth en ik naar het theater gegaan. Daar was de show